Nathilda de Graaf

Docent Bedrijfsoriëntatie & Verandermanagement + Docent Logistiek & Economie

Het sluimerde altijd al. Ze komt uit een familie van docenten, als collega’s de overstap naar het onderwijs maakten, wilde ze altijd van de hoed en de rand weten. Maar het kwartje viel uiteindelijk in Oeganda, of all places. Door haar werkgever Post NL was Nathilda uitgezonden voor een samenwerking met de non-profitorganisatie World Food Program, en het was daar dat ze dacht: ik wil ook iets betekenen voor de maatschappij. Nathilda: “Het zal wel met de leeftijd te maken hebben, maar ik merkte gewoon dat ik meer wilde. Niet langer in dienst van de winst, maar in dienst van de mens.” Toen Post NL ook nog een reorganisatie aankondigde, greep ze haar kans.

Dag budget, targets, KPI’s.
Hallo rugzak, zweetlucht, koffie in een plastic beker.
En léúk dat ze het vindt! “Die dynamiek van samen maken en samen leren is zo fijn, dat miste ik, blijkt nu, al jaren.”

Hier help ik mensen eindelijk weer ECHT OP WEG

Ze geeft les aan zowel volwassenen met een voltijdbaan als reguliere studenten, en nee, ze kan niet zeggen welke groep ze leuker vindt om les aan te geven. “Volwassenen slurpen je leeg en zijn megakritisch, terwijl je bij studenten veel meer juf bent, zo niet ordebewaker, haha. Ik snap het wel: ze hebben op die leeftijd ook zoveel dingen aan hun hoofd.” Haar benadering van beide groepen is dus ook heel verschillend. “Bij volwassenen zit ik echt op counterpartniveau, tegen studenten zeg ik dingen als: ‘Probeer het eens zo’, of ‘Deze keer niet wachten tot het laatste moment, hè.’ Grappig eigenlijk: met haar dochter Marleen van acht meegeteld, voedt ze nu ineens drie leeftijdscategorieën tegelijk op.
En ja, soms moet ze echt wel even bijkomen van een lange dag, want de bewust onbekwame fase van elke beginneling, ja óók die van de docent, is soms best pittig.

Maar je krijgt er ook een hoop voor terug.
Dat ze voor het eerst in jaren weer eens met de (elektrische) fiets naar haar werk kan, bijvoorbeeld. Dat ze als vrouw in deze rol ineens een voorbeeldfunctie blijkt te hebben: kijk, zien de studentes, als zij het kan, kan ik het ook. En het belangrijkste: dat ze mensen écht vooruithelpt in het leven, iets wat ze in de loop der jaren toch een beetje was kwijtgeraakt. En het wordt nog gewaardeerd ook. “Laatst kwam er een student naar me toe. ‘Dank u wel,’ zei ze. ‘Ik snap het nu, éindelijk.’”
Gek misschien, maar ze had die hele motor niet nodig toen ze die avond naar huis fietste.

Bekijk de vacatures