Leon van de Rijt

Docent bij de opleiding Management in de Zorg

Zijn overstap naar de HU is bijzonder te noemen: het gebeurt niet iedere dag dat iemand uit het leger zich bij de school meldt. Was Leon het beu, het drillen, de mannen, de bommen en granaten? Zonder op zijn oude werkgever te willen afgeven: nee, voor iemand die in het leger zat, was hij zelfs behoorlijk pacifistisch (“Ik ging het leger in om vrede te brengen in plaats van oorlog”) maar het ‘grote avontuur’ dat hem als gymnasiast was beloofd, viel hem wel wat tegen. Dus toen hij na jaren van wikken en wegen (karakterkwestietje) op een vacature van de HU stuitte waarin hij zijn twee werelden zag verenigd, gaf hij zichzelf een schop onder de kont, negeerde hij de beren op de weg, solliciteerde hij, en deed een proefcollege en voilà: binnen een maand kon hij aan de slag.

Ik doe hier elke dag een NIEUWE ONTDEKKING

En dus geeft hij nu les aan jonge mensen die hem erg doen denken aan zijn jongere zelf, en die tegelijkertijd in een compleet nieuwe denkwereld zitten: “Toen ik negentien was en studeerde, stond er in het hele gebouw maar één computer, en die functioneerde niet eens echt goed.” En o ja, hij was het alweer bijna vergeten: ze hebben standaard een leger aan excuses paraat – trein vertraging, brug stuk, tas kwijt. “Terwijl ik uit een wereld kom waarin excuses totaal niet geaccepteerd worden.” Nee, hij rekent ze er niet keihard op af, hij zit daar tenslotte om mensen wat bij te brengen, maar dankzij het leger heeft hij wel wat trucjes om ze bij de les te houden. Wát precies, gaat hij natuurlijk niet verklappen, maar denkt u zelf maar even aan A Few Good Men of Full Metal Jacket: precies, iets met ineens heel hard iemands achternaam roepen bijvoorbeeld. Leon: “Maar dan met een knipoog.”

Het werkt kennelijk, want zijn studenten reageren heel open en eerlijk op hem, zelfs zo dat hij zich soms bijna meer coach dan docent voelt. En in zekere zin zijn zij ook zíjn coach geworden.

“Het klinkt gek, maar door de HU is mijn leven echt veranderd. In praktische zin, omdat ik daarvóór eigenlijk altijd binnen de poorten van de kazerne zat, maar vooral in filosofische zin: parallel aan de ontwikkeling van de studenten loopt namelijk ook die van mijzelf. Mijn dagen en weken werden al jaren op dezelfde manier ingevuld, vlak, ongeïnspireerd, en nu doe ik elke dag een nieuwe ontdekking, ga ik voor het eerst weer het vraagteken achterna. En het is precies die nieuwsgierigheid die je verder brengt in het leven.”

Bekijk de vacatures