Bilal Majdoubi

Docent Ontwikkelingspsychologie en studieloopbaanbegeleider

Oké, gaat u er maar even voor zitten. Op zijn zestiende slaagde Bilal voor de havo, op zijn zeventiende begon hij aan de lerarenopleiding Geschiedenis, na zijn propedeuse behaalde hij zijn master Sociologie, daarna deed hij een extra jaar lerarenopleiding Maatschappijwetenschappen, tegelijkertijd ging hij aan de slag als docent in zowel het reguliere als het voortgezette speciaal onderwijs (“De VSO is de Champions League van het onderwijs, dat zou best wat meer gewaardeerd mogen worden.”). Tussendoor deed hij aan scriptiebegeleiding aan de HvA, kookte hij met ouderen, deed hij aan sport en organiseerde hij buurtfeesten. En nu is dus hij leraar op de HU. En o ja, een paar weken terug trouwde hij ook nog met zijn grote liefde Houda. Ben je 26 – de meeste millennials komen dan net terug van hun sabbatical op Bali!

Ik kan hier mensen VERDER LATEN KIJKEN dan Europa

Bilal: “Ik ben opgegroeid in Amsterdam-West als zoon van een analfabete moeder en een vader die wel naar school was geweest in Marokko, maar die nooit had afgemaakt. Zij wezen ons er voortdurend op hoe belangrijk school is, en dat wij, mijn broers en zussen, de kansen die we hier kregen ook echt moesten grijpen. ‘Wij werken keihard,’ zeiden ze, ‘dan doen jullie dat ook.’”

Wat ook hielp, waren een paar supergoede leraren op zijn school, stuk voor stuk mensen die contact maakten met hun studenten, écht contact, precies zoals hij dat nu zelf ook doet. “Laatst kreeg ik nog een compliment van twee studenten die het fijn vonden dat ik ze zo serieus nam. Toen dacht ik: hee, dat is mooi, want dat is precies wat ik destijds zo inspirerend vond aan mijn leraren.” Overigens is de spiegel die studenten je continu voorhouden ook best weleens confronterend. “Ze zeggen het rustig wanneer ze vinden dat je bullshit staat te verkopen. Of ze zeggen: ‘U heeft niet echt een goeie dag, hè?’ Daar zit je niet altijd op te wachten, maar zo houden ze me wel scherp: ze éisen kwaliteit van me.”

Waar hij over tien jaar staat, weet hij niet, maar Bilal zou Bilal niet zijn als hij niet in doelen zou denken. Eerste doel: het onderwijs minder eurocentrisch maken, want “de Piramide van Maslow bijvoorbeeld: geldt die ook voor kinderen in Aleppo?” De vraag stellen is ’m beantwoorden. Verder wil hij leerlingen leren zelfstandiger te leren (voor de liefhebber: google even op Vygotski), en zelf wil hij doorgroeien als docent, dan promoveren en uiteindelijk, uitéíndelijk ziet hij zichzelf nog weleens in de politiek eindigen. “Maar alleen op de achtergrond, hoor.” Met het mooiste doel is hij trouwens allang bezig: mama leren lezen en schrijven.

Bekijk de vacatures